Metanoia – nawrócenie

Mojżesz przykładem nawrócenia

Powołanie Mojżesza na wybawcę Izraela jest znakiem, który możemy na nowo odczytywać. Charakterystyczny jest płonący krzew i ziemia, po której Mojżesz musi iść boso, bo była ziemią świętą. Najważniejsze w tym jest imię objawiającego się Boga: "Jestem, który jestem". Z jednej strony imię to przedstawia filozoficzną definicję Boga, który był, jest i będzie (istotą Boga jest Jego istnienie). Z drugiej strony oznacza: "Jestem blisko was", jestem z wami w waszym doświadczeniu; jestem, aby wam pomagać. Ma to także wielkie znaczenie dzisiaj. Znaczy to, że Bóg jest bliski każdemu z nas. Może On także rozwiązać nasze problemy. Trzeba jednak "podejść" do Niego, trzeba uznać Jego wielkość i świętość (zdjąć sandały!), co dokonuje się w akcie nawrócenia.

 

Zachęta św. Pawła

Fragment Listu św. Pawła do Koryntian jest jak kubeł zimnej wody dla tych, którzy biorą Boże wezwanie do nawrócenia z dystansem (1 Kor 10,1-12). Tymczasem znaczenie greckiego słowa "metanoia" jest bardzo wymowne. Mówi ono o zawróceniu ze swojej błędnej drogi do miejsca, gdzie nastąpił zły wybór i wybranie nowej, innej drogi, która prowadzi  pewnie do celu. Trzeba zatem podjąć w procesie nawrócenia decyzję o zmianie drogi (czyli postępowania). Nie istotne w tym są dramatyczne wydarzenia, o których słyszymy w Ewangelii (Łk 13,1-9), czy także te, które dzieją się na naszych oczach. Nie jest to kara za grzech, ale swego rodzaju prowokacja Boga (znak czasu), aby przeprowadzić refleksję nad swoim życiem i – jeśli jest się w stanie – zmienić je, czyli się nawrócić. Do tego prowadzi nas Liturgia Wielkiego Postu, ale także sytuacje przeżywane współcześnie – chociażby abdykacja Benedykta XVI. Musimy dostrzegać w tych wydarzeniach Boga, który chce nam podpowiedzieć, że nie tylko "siedzenie na tronie" jest dowodem panowania i kierowania państwem czy Kościołem. Są jeszcze inne miejsca, gdzie można służyć (ministrować) wspólnocie, szczególnie tym, którzy idą drogą ku zbawieniu.