Ziutka (pseudonim "Zorza") - śp. Józefa Jakubowicz

Józefa Jakubowicz urodziła się 27. lutego 1924 r. w miejscowości Wyk na Kurpiach, wychowywała się w Miastkowie k. Łomży.

W czasie  II wojny światowej, od sierpnia 1942 r. do września 1944 r. działała  w szeregach Armii Krajowej jako łączniczka w Obwodzie Łomża. Brała także udział w tajnym nauczaniu, działając w Tajnej Organizacji Nauczycielskiej (TON)), w jej domu organizowane były zakazane przez  okupanta zajęcia dla uczniów - "tajne komplety."Za działalność w ruchu oporu została wywiezienia w 1944 r. na przymusowe roboty do Niemiec.

Do Wrocławia przyjechała w 1946r. Została skierowana do pracy w szkole w Łuczynie (gmina Zawonia), gdzie zaczęła pracę wspólnie ze swoim mężem Pawłem Jakubowiczem . Borykając się z wieloma trudościami organizowali fundamenty powojennego szkolnictwa.

W 1950 r. zamieszkali w Brochocinie . Tam też wraz z mężem organizowali Szkołę Podstawową, w której uczyło się i wychowało wiele pokoleń. Przez prawie trzydzieści lat pracowała w szkole jako  nauczycielka języka polskiego, śpiewu , prac ręcznych; ponadto prowadziła chór, bibliotekę szkolną oraz Szkolne Koło PCK .W latach pięćdziesiątych prowadziła kursy w wieczorowej  szkole dla dorosłych

Brała czynny udział w życiu ws,i działając w Kole Gospodyń Wiejskich. Po przejsciu na emeryturę w 1978 r. prowadziła przez kilka lat Szkolne Schronisko Młodzieżowe  przy szkole w Brochociniu.

Za swoją pracę i poświęcenie została odznaczona: Krzyżem Armii Krajowej, Medalem Komisji Edukacji Narodowej oraz Złotym Krzyżem Zasługi; otrzymała także wiele  nagród, dyplomów i wyróżnień.  Działała aktywnie w Związku Nauczycielstwa Polskiego. Jej śpiew, szczególnie pieśni patriotycznych, połączony z grą na mandolinie, Jej optymizm, poczucie humoru jednały Jej szczera sympatię otoczenia.

Była wspaniałą nauczycielką i wychowawczynią  młodego pokolenia, kochającą matką, która wychowała troje  dzieci. Walczyła czynnie o wolną Polskę, a potem na szkolnych lekcjach historii przekazywała prawdę o ponurych latach okupacji, kształtując patriotyczne postawy uczniów.

Zmarła 5 czerwca 2012 r.

Najpiękniejsze medale wystawiają jej byli uczniowie i ich rodzice, ludzie wśród  których  mieszkała ponad 60 lat. Są nimi: pamięć, szacunek, wdzięcznosć i dobre słowo.

Cześć Jej Pamięci.