Z - róbmy swoje (felieton - ik)

Ponieważ na dobre zawitała ta pora roku, w której wołamy do dziewczyn, by były dla nas dobre, właśnie na wiosnę (piękna jest też inna fraza: "dziewczyny lubcie wy nas wiosną, oj lubcie") więc postanowiłem oddać hołd należny jednemu z moich na pewno mistrzów, a chyba już wieszczów, mojemu na dodatek wielkiemu imiennikowi, największemu polskiemu śpiewającemu felietoniście - WOJTKOWI MŁYNARSKIEMU. Znamy się dobrze, co prawda jednostronnie tzn. je Jego tak, On mnie wcale. W czasach najbardziej zamierzchłych, gdy rozkwitał big - beat, przykuł moją uwagę genialny wprost pastisz tej mojej muzyki, wyznanie Żorżyka - gitarzysty basowego. Zaczyna się od prostych słów "Piszę do pana, bo mi wstyd, normalnie wstyd...", a potem, gdy mówi o dziewczynie o oczach niebiesko -czarnych, którą skrzywdził (wbijając jej w kok dwie rurki z kremem - "to był żart, normalnie żart"), śpiewa to takim tekstem: " Tak chciałbym ją za rękę wziąć, normalnie wziąć/ I powiedzieć krótko i czule, że to po prostu był mój błąd, Normalnie błąd,/ Że przepraszam ją, i w ogóle...

Z tych pradawnych czasów pochodzi też tekst, który mógłby być hymnem wszechogarniającej wszechświat reklamy: "ludzie to lubią, ludzie to kupią, byle na chama, byle głośno, byle głupio..."

Potem bywaliśmy na wczasach "w tych góralskich lasach...Dla sympatycznej niewątpliwie panny Krysi - pucio - pucio" , spędzaliśmy "Niedzielę na Glównym" (znakomite nawiązanie do brelowskiego "Dimanche a Orly"), stwierdzaliśmy, że "nie ma jak u mamy", czy "po prostu wyjeżdżaliśmy w Bieszczady". Przez te wszystkie lata uparcie zastanawialiśmy się "w co się bawić, gdy możliwości wszystkie wyczerpane ciurkiem...", a zawołanie "w Polskę idziemy drodzy panowie" przetrwało wszystkie transformacje. Podobnie genialnie sformułowana prawda głosząca, że i tak " przyjdzie walec i wyrówna", sprawiła, że łatwiej pogodzić nam się z nierównościami wszelkich rodzajów.

Przez te lata minione często tak bywało, że w śpiewanych tekstach Wojtka Młynarskiego odnajdowało się krótko i celnie sformułowaną myśl - prawdę, ważną i niezbędną, a czasem ledwie uświadamianą

I na koniec o tym, za co najbardziej jestem wdzięczny memu starszemu (że się tak napisać odważę) Koledze. Gdy jest ciężko, trudno, szaro, beznadziejnie, zawsze można sobie zanucić prosty szlagwort: "Róbmy swoje, pewne jest to jedno, że/ Róbmy swoje, póki jeszcze ciut się chce...", bo... "niejedną jeszcze paranoję przetrzymać przyjdzie robiąc swoje..."

 

Wojtek Kowalski