Bronię Boleścina

Tak się składa, że moja znajomość z tą placówką oświatową datuje się na dawne lata.

Nie zapomnę nigdy, że byłem tam po raz pierwszy (nie pomnę już kiedy) w roli radnego gminy.

Pokazano mi m.in. warunki w jakich odbywały się zajęcia techniczne. Klasa mieściła się w ciasnej i ciemnej piwnicy.

Jedna z uczennic zwróciła się wtedy do mnie, jako przedstawiciela gminnej władzy z pytaniem – prośbą o pomoc w zmianie takiego stanu rzeczy.
Było mi wstyd, że w XX wieku dzieci muszą uczyć się "
w piwnicznych izbach"
i zobowiązałem się do popierania inicjatywy budowy nowej szkoły w tej miejscowości.
Podobnie trudne, a właściwie jeszcze gorsze warunki panowały wtedy w klasach I – IV, które mieściły się w zabytkowym, ale bardzo zniszczonym pałacu.

Czytaj na kolejnej stronie.



[caption id="attachment_75925" align="aligncenter" width="640"] Szkoła w Boleścinie powinna nadal służyć uczniom i ich rodzicom.[/caption]

Minęło kilka lat. Sprawa budowy szkoły, której polskie tradycje sięgają 1946 r., była ciągle odkładana, aż wreszcie w latach 1989 – 1991 stał się cud.

Stary budynek został rozbudowany. Placówka zyskała małą salę gimnastyczną, dodatkowe pięć przestronnych klas lekcyjnych, szerokie korytarze, szatnię i toalety.

Od tego czasu szkoła w Boleścinie funkcjonowała w dobrych warunkach, a jej sylwetka stanowiła prawdziwą ozdobę w pagórkowatym krajobrazie tej części trzebnickiej gminy.

Bywałem tam wielokrotnie z racji funkcji pełnionych w Związku Nauczycielstwa Polskiego, a mniej oficjalnie, wraz z naszym klubem rowerowym, na corocznych festynach, których ozdobą były występy artystyczne dzieci i nauczycieli tej szkoły.

W tej placówce pracowało i pracuje wiele osób bardzo zaangażowanych w pracę oświatową.

Czytaj na kolejnej stronie.



[caption id="attachment_74828" align="aligncenter" width="640"] Na spotkanie z burmistrzem przyszło wielu zaniepokojonych mieszkańców Boleścina.[/caption]

Trzeba przy tym wziąć pod uwagę, że sporo uczniów rozpoczynających szkolną edukację, to dzieci wywodzące się ze środowisk zaniedbanych, co powoduje, że nauczyciele, zwłaszcza klas początkowych, muszą zdecydowanie bardziej niż w szkołach miejskich nie tylko realizować program nauczania, ale uczyć podstawowych czynności życiowych.
Kolejnym wyjątkowym wydarzeniem w życiu boleścińskiej szkoły
było wybudowanie wielofunkcyjnego boiska.
Jego uroczyste otwarcie miało miejsce trzy lata temu (23 maja 2012 r.) z udziałem obecnych władz trzebnickiej gminy.

I oto po zainwestowaniu niemałych środków w stworzenie obiektu oświatowego z prawdziwego zdarzenia pojawia się widmo jego likwidacji.

Czy oznacza to brak pomysłów na poprawę poziomu nauczania placówki ("program naprawczy był, ale się nie powiódł" - opinia publiczna powinna się dowiedzieć na czym on polegał?).

Stwierdzenie, że w małej wiejskiej szkole niemożliwe jest zapewnienie warunków dla dziecka równorzędnych ze szkołą miejską jest nieprawdziwe.

Świetnie funkcjonują przecież placówki oświatowe, choćby w Ujeźdźcu Wielkim, Pęgowie, Urazie, czy Powidzku.

Poza tym wyniki ze sprawdzianu po VI klasie nie mogą być jedyną wykładnią "poziomu" szkoły.

Wielu absolwentów szkoły w Boleścinie kończy "dobre" szkoły gimnazjalne i licealne z bardzo wysokimi wynikami.

Czytaj na kolejnej stronie.



[caption id="attachment_74827" align="aligncenter" width="640"] Wszyscy mieszkańcy są głęboko przejęci losem szkoły.[/caption]

Nie od dziś w Polsce trwają działania samorządów, które, kierując się wyłącznie rachunkiem ekonomicznym, dążą do likwidacji wszystkich małych wiejskich szkółek, nie troszcząc się wcale (wbrew temu co mówią) o losy uczących się w nich dzieci.

To rozwiązanie dla nich najprostsze, ale prawdziwą sztuką jest takie rozwiązanie sprawy, by placówki oświatowe działały możliwie najbliżej rodzinnego domu dziecka.

W pełni rozumiem obawy rodziców, zwłaszcza najmłodszych uczniów, że wtłoczenie ich dzieci do olbrzymich oświatowych molochów przyniesie ogromną krzywdę i nic tu świetlica szkolna, czy bliskość szkoły muzycznej nie pomoże.

Rozumiem ich obawy i zachęcam do przeciwstawienia się temu, nieprzemyślanemu zamiarowi.

A trzebnickich decydentów proszę o ponowne, dokładne przemyślenie losów wiejskiej szkoły, która za rok obchodzić będzie jubileusz 70 lat swej działalności.