Mit o JOWACH

Czym właściwie są JOW-y i czym się różni ten wybór, od tego co znamy z wyborów do sejmu?

Głównie chodzi o to, by posłowie wybierani byli z okręgów jednomandatowych i to w prosty sposób.
Posłem zostaje ten, kto dostanie najwięcej głosów w danym okręgu.
Teraz mamy ordynację proporcjonalną, a to znaczy, że głosujemy na listy, które tworzą partie, a posłów wyłania się nie tylko na podstawie zdobytych głosów, ale na podstawie skomplikowanego przeliczenia głosów oddanych na daną partię.

Jest rzeczą oczywistą, że ewentualne wprowadzenie JOW-ów będzie zdecydowanym postępem w demokratyzowaniu sprawowania władzy.

Głosowanie bezpośrednio na wybranego kandydata, da wyborcom poczucie większego wpływu na kształt uformowanej w ten sposób władzy.

Natomiast mitem jest stwierdzenie, że tak ukształtowana władza będzie panoramą poglądów całego społeczeństwa, a nie tylko odbiciem układu sił między wszechwładnymi partiami politycznymi.

O tym, że praktyka takich wyborów nie zgadza się z teorią świadczą choćby przykłady: "upartyjnionego" składu Senatu RP oraz monolitycznej Rady Gminy w Trzebnicy.

Z całą pewnością samo wprowadzenie okręgów jednomandatowych niewiele zmieni w gierkach politycznych uprawianych przez polityków kosztem "reszty społeczeństwa".

Za rzecz o wiele ważniejszą (i trudniejszą do wprowadzenia) uważam znalezienie mechanizmu skutecznego rozliczania przez wyborców osób sprawujących funkcje: radnych, posłów czy senatorów.

Kluczowym jest moim zdaniem obłędny wyścig w windowaniu diet za działalność prospołeczną.

Gdyby udało się (wzorem piłkarskiej ekstraklasy) zmniejszyć o połowę wysokość wszystkich diet, można byłoby sprawdzić czy "wybrańcy" gotowi są służyć narodowi na skromniejszych warunkach. A tak przecież było na początku III Rzeczpospolitej!