„Panie, przymnóż nam wiary”

45

Zapowiedź szczęścia

W rozmowie z Bogiem prorok Habakuk skarży się na sytuację, która panowała w królestwie judzkim (Ha 1,2-3; 2,2-4). Chodzi mu o krzywdę wyrządzaną prostemu ludowi, który został obarczony bardzo wysokimi podatkami (historia lubi się powtarzać). Wtedy Bóg poleca prorokowi, aby zapisał wszystko, co Bóg mu powie – ma nawet „wyryć to na kamieniu”, aby przetrwało na wieki to, że Boża interwencja jest skuteczna, że Bóg jest wierny swojemu ludowi i pomaga mu w każdej trudnej sytuacji. Często jedynie sposób Bożego działania nie jest właściwie rozumiany i odczytywany przez człowieka. Widzimy tutaj, że w dalszym ciągu Liturgia Słowa traktuje o sprawach społecznych, że podejmuje tematy właściwej relacji między rządzącymi a podwładnymi.

 

Źródło dobrego działania

Św. Paweł w Drugim Liście do Tymoteusza prosi swojego ucznia, aby zdrowe zasady, które mu przekazywał, stały się dla niego wzorcem życia i wiary. Przypomina mu to, ponieważ otrzymał „włożenie rąk”, czyli specjalny charyzmat (dar, łaskę) – 2 Tm 1,6-8. Otrzymanie takiego dar zobowiązywało do dobrego działania. Zapewni także rozwój wiary u następnych uczniów. Dzisiaj każdy z nas, poprzez sakrament chrztu staje się uczniem Jezusa, który ma przekazywać wiarę innym. Wypełniamy więc swoje obowiązki, które czasami wydają się zwyczajne, wciąż się powtarzające, czasami może zbyt trudne, narażające na krytykę czy nieadekwatne do obecnie panujących warunków życia. Dlatego, z jednej strony prosimy Pana: „Przymnóż nam wiary”, a z drugiej: „Słudzy nieużyteczni jesteśmy” (jeśli oczywiście wypełniliśmy nasze zadanie) – Łk 17,5-10. Tylko wtedy dostrzeżemy związek między naszym życiem i Bożym działaniem.

1 KOMENTARZ

ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here