Solidarność chrześcijańska

52

Eucharystia i Krzyż„Złe bogactwo”

Prorok Amos w dalszym ciągu zdecydowanie i ostro krytykuje pysznych, bogatych i egoistycznych izraelitów (6,4-7). Dotyka w ten sposób wyższych warstw społecznych w Izraelu, ale jest przekonany o słuszności swojego działania ze względu na to, że szkodzą oni państwu izraelskiemu. Prorok gani beztroskę mających władzą i pieniądze wobec zagrożonego losu swojego narodu. Należy bowiem być roztropnym w używaniu dóbr materialnych tego świata; niepohamowanie w tym względzie prowadzi bowiem do zguby (potępienie w życiu wiecznym oraz różnego rodzaju braki w życiu społecznym). Podobnie św. Paweł w Liście do Tymoteusza zachęca, aby „podążać za sprawiedliwością, pobożnością, wiarą, miłością wytrwałością, łagodnością” (6,11-16). W ten sposób osiągnie się życie wieczne, do którego zostaliśmy powołani.

 

„Dobra bieda”

Św. Łukasz był szczególnie wrażliwy na cierpienie i biedę ludzką. Dlatego w swojej ewangelii przytacza wiele wypowiedzi Jezusa, które poruszają temat miłości bliźniego, mającej swój konkretny wymiar materialny. Przypowieść o bogaczu i Łazarzu (16,19-31) zawiera wątek znany z podobnych opowiadań egipskich i z Talmudu, a mianowicie ten, że kto jest dobry na ziemi, może liczyć na dobre potraktowanie także w królestwie umarłych; kto na ziemi jest złym człowiekiem, bez względu na tytuły, zaszczyty, po śmierci spotka się z potępieniem. Opowiedziana przez Jezusa sytuacja nie zarzuca bogaczowi zła przez posiadanie majątku. Potępia go natomiast za obojętność wobec drugiego człowieka. „Bogaci” w ewangelii św. Łukasza to ci, którzy w stosunku do Jezusa pozostali „na zewnątrz” oraz „z daleka”. Nie słuchali tez Mojżesza i proroków, którzy podpowiadali jak dobrze żyć. Jezus piętnuje takich ludzi za to, że ze swego bogactwa uczynili wyłączny ideał życia. Tymczasem to Bóg ma być DOBREM NAJWYŻSZYM.

ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here